fbpx
Strona Główna NewsyAktualności Keny Arkana – Głos Ludu

Keny Arkana – Głos Ludu

by Tymek
180 wyświetleń

Keny Arkana – Głos Ludu

Keny Arkana, argentyńsko-francuska raperka. Victoire Monnier urodziła się 20 grudnia 1982 roku w Boulogne-Billancourt (92) w regionie paryskim, stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych i nieugiętych postaci we francuskim hip-hopie. Choć urodziła się poza Marsylią, to właśnie w tym mieście dorastała i stamtąd pochodzi jako “pierwsza dama Marsylii”. Keny Arkana od początku kariery trzyma się jednego kursu: mówi głośno, ostro i szczerze o tym, co inni wolą przemilczeć. Ten konsekwentnie zaangażowany, buntowniczy dyskurs sprawił, że jest kojarzona jako jeden z najważniejszych głosów świadomego rapu.

Początki i Droga Artystyczna

Keny Arkana zaczęła pisać swoje pierwsze teksty rapu w wieku 12 lat, a publicznie zaczęła występować dwa lata później. Wczesne lata jej życia były trudne; jako dziecko, które nie znało ojca i którego matka nie mogła wychować, była umieszczana w kolejnych domach dziecka. To właśnie ten “antysystemowy sprzeciw” z czasów pobytu w ośrodkach wychowawczych przyciągnął ją do rapu, który uznała za swoją muzykę.

Przed rozpoczęciem kariery solowej była związana z grupami Mars Patrie, a następnie Etat-Major, z którą wydała EP “Volume 1” w 2003 roku. W 2004 roku była współzałożycielką kolektywu muzycznego o profilu antyglobalistycznym, nazwanego “La Rage du peuple” (Wściekłość ludu). Grupa ta utworzyła w Marsylii “Przestrzeń Zapatystów”, aby zachęcać ludzi do produktywnego organizowania się.

Jej solowa kariera nabrała tempa po wydaniu EP “Le missile est lancé” (Rakieta została wystrzelona) w 2004 roku.

Kluczowe Wydawnictwa i Sukces Komercyjny

Keny Arkana szybko zyskała uznanie w środowisku hip-hopowym po wydaniu street CD “L’Esquisse Vol. 1” w 2005 roku. Jednak to debiutancki album “Entre Ciment Et Belle Étoile” (Między Cementem a Szczęśliwą Gwiazdą) wydany w październiku 2006 roku, stał się klasykiem, który naznaczył całe pokolenie. Album ten osiągnął status Platynowej Płyty we Francji. Zawierał takie utwory jak “La Rage” (który komentował zamieszki we Francji w 2005 roku) oraz wzruszające “La Mère Des Enfants Perdus” i “Victoria”.

Późniejsze główne projekty to album “Désobéissance” (Nieposłuszeństwo) z 2008 roku oraz drugi album studyjny, “Tout Tourne Autour Du Soleil” (Wszystko Kręci się Wokół Słońca), wydany w grudniu 2012 roku. Obydwa te albumy uzyskały status Złotej Płyty. Raperka wydała również kolejne części swojej serii: “L’Esquisse Vol. 2” (2011) i “L’Esquisse 3” (2017).

Po wydaniu “L’Esquisse 3” w 2017 roku, Keny Arkana rzadko udzielała się publicznie. Jej powrót zasygnalizowała mocna zwrotka w utworze “Heat” z platynowej marsylskiej kompilacji “13 Organisé”. W 2021 roku wydała projekt “Avant L’Exode” (Przed Eksodusem), który ma być zwiastunem jej nadchodzącego albumu “Exode”. Na “Avant L’Exode” porusza tematy “solidarności” w “Viens Mon Frère” i wyraża sprzeciw wobec “idiotów, plotkarzy, cyników, tych, którzy nadużywają władzy, jak gliny, ministrowie” w “On Les Emmerde” (Pieprzyć ich).

Sylwetka Artystyczna i Filozofia Życia

Keny Arkana konsekwentnie buduje swoją tożsamość jako artystka o głębokiej integralności. W przeciwieństwie do innych, którzy żyją zgodnie z zasadami “music businessu”, ma inne ambicje.

Refleksja i Zaangażowanie:
Jej muzyka koncentruje się na tematach takich jak “niesprawiedliwość środowiskowa, antykapitalizm, antykolonializm i antyglobalizm”. Keny Arkana rapuje o życiu ulicy, gdzie znajduje prawdziwą solidarność, ale i ogromny ból. Mimo swojej charyzmy, “odmawia staryfikacji”. Twierdzi, że nie jest ani guru, ani prorokiem – to muzyka przemawia, a jej celem jest “karmienie serca”, a nie ewentualne nadmuchiwanie ego, co uważa za niebezpieczne w tym zawodzie.

Odrzucenie Przemysłu i Autonomia:
Keny Arkana nie zabiegała o uwagę mediów głównego nurtu. Swoją muzykę uważa za środek do realizacji ważnych dla niej celów, a nie cel sam w sobie. Jest “niewidzialna”, “lata świetlne od showbiznesu”. Mimo podpisania kontraktu z Because (od 2005 roku), udało jej się wynegocjować “całkowitą wolność artystyczną i promocyjną”. To podejście pozwoliło jej zachować “undergroundowy” wizerunek, ponieważ “wyedukowała” publiczność do szukania informacji, zamiast być nią bombardowaną. Uważa, że “”rap game” zabił “hip hop””, postrzegając ten drugi jako autentyczny ruch uliczny oparty na wspólnocie i sprzeciwie, a ten pierwszy jako przemysł zorientowany na pieniądze i rozrywkę.

Podróże i Przerwy:
Keny Arkana uważa, że świat jest jej domem. Nigdy nie wahała się wyruszyć w drogę, nawet ryzykując, że jej fani będą musieli czekać. Po wydaniu albumu w 2012 roku, zrobiła sobie przerwę i w 2013 roku wyjechała do Meksyku, gdzie brała udział w “projekcie Zapatystów” i spędziła tam rok. Uważa, że rozwiązaniem problemów społecznych jest “autonomia i samozarządzanie” oraz budowanie nowych społeczeństw w ludzkiej skali. Wierzy w zmiany oddolne, a nie w głosowanie czy obalanie państwa. Jej liczne przerwy (nawet 2-3 lata) są naturalnym cyklem, który następują po intensywnej pracy i trasach koncertowych, często opisywanym jako “burn out”.

Styl Liryczny i Sceniczny:
Choć Keny Arkana wciąż ma “ostry rap i wyczulone słowa”, jej styl pisania ewoluował od bezpośredniego i surowego do bardziej “obrazowego”. Na scenie jest żywiołowa, skacząc i dając z siebie wszystko. Występy na żywo są dla niej najważniejsze; są to momenty dzielenia się emocjami i ideami, a publiczność jest jej zdaniem “najlepszym szamanem”. W muzyce Keny Arkana łączy wpływy miejskie Marsylii z dzikimi, naturalnymi przestrzeniami. Choć jest hip-hopową artystką, w swoich aranżacjach koncertowych i na płytach chętnie dodaje “elementy innych gatunków”, takich jak ska czy reggae, aby nadać utworom “drugie życie”.

Keny Arkana nie określa się jako feministka, ale jako “anty-patriarchalna”. Popiera prawa wszystkich – kobiet, dzieci, zwierząt – i dąży do sprawiedliwości dla wszystkich mniejszości.

Keny Arkana jest ceniona jako “model prawości, sukcesu i inteligencji”, unikający stereotypów i koncentrujący się na przesłaniu. W swojej dyskografii w sposób ukryty wykorzystuje motywy czterech żywiołów (Ziemia, Woda, Powietrze, Ogień), które symbolizują różne aspekty istnienia, takie jak ciało fizyczne (Ziemia), emocje (Woda), umysł (Powietrze) i duch (Ogień/wewnętrzne słońce).

Jej postawa pozostaje niezmienna: “Życie to nadzieja. Jeśli jej nie masz, jesteś jak martwy, a życie staje się wyczynem”.

Zobacz także